گیرلس

اولین کاربرد این نوع آسانسورها برای ساختمان های بلند در ساختمان Beaver شهر نیویورک در سال 1903 بود و به دنبال آن نصب های قابل توجه مانند ساختمان Singer ( که در سال 1972 تخریب شد) و ساختمان Woolworth. این آسانسورها از نوع گیرلس بودند که در حال حاضر استاندارد قابل قبول برای نصب آسانسورهای بلند با سرعت بالا (2 متر بر ثانیه) و با کیفیت بالا هستند.

مکانیزم آسانسور گیرلس:

آسانسور کششی گیرلس از موتور DC بزرگ و با سرعت آهسته (50-200 دور بر دقیقه) که 4 الی 8 قطب مستقیما متصل به شیار درایو به قطر 750-1200 میلی متر دارد، متشکل است. یک ترمز فنری آزاد الکتریکی برای متوقف کردن شیار درایو درون آن تعبیه شده است. موتورهای سرعت آهسته DC و موتورهای AC  اگرچه گران و سنگین هستند، برای حفظ گشتاور برای هدایت مستقیم شیارهای قطور لازم هستند. شیارهای با قطر بزرگتر نیز با شعاع خمیدگی طناب های فولادی آسانسور مطابقت دارند.

یک محدودیت به وسیله کد های ایمنی به عنوان عمل خوب برای عمر طولانی طناب اعمال می شود. برای مثال: یک سیم 0.5 اینچی برای شیار با سایز حداقل 20 اینچ لازم است.

سرعت 

سرعت آهسته موتور گیرلس درایو مستقیم با سرعتی که آسانسور دارد ضروری است. برای مثال: برای آسانسوری با سرعت 2.5 متر بر ثانیه و قطر شیار 30 اینچی، سرعت حداکثر 86 دور بر دقیقه لازم است. برای رساندن این آسانسور به یک فرود با حداکثر سرعت 0.125 متر بر ثانیه، به 4.3 دور بر دقیقه نیاز است. برای دستیابی به موتورهای سرعت بالا حداقل یک تولیدکننده عمده معرفی شده است.

عملکرد مداوم آسانسورها (حداکثر 40000 کیلومتر در سال) و سهولت نسبی نگه داری موتورهای گیرلس و همچنین قابلیت اطمینان آن ها، باعث شده که برای سرعت های بالاتر نوع برتر باشند.

در موتور های گیرلس سرعت بالاتر، با سرعت 40 متر بر ثانیه یا بیشتر، اصل دو لایه عموما برای به دست آوردن کشش و به حداقل رساندن سایش طناب، به کار می رود. طناب های کابین دور شیار درایو و دور یک شیار ثانویه پیچیده و زیر وزنه تعادل واقع شده اند. گیرلس

جایگاه شیارها گرد است و نیمه کامل طناب را پشتیبانی می کند، بنابراین فشار و سایش را به حداقل می رساند. کشش به وسیله فشار طناب روی شیار به وجود می آید. زیاد کردن وزن کابین یا وزنه تعادل، نیرو را افزایش می دهد، در نتیجه اصطکاک بین طناب ها و شیار، کشش را افزایش می دهد.

موتور آسانسور همچنین با روکش تک لایه ای طناب کشی می شوند که برای هر دو موتور گیربکس و گیرلس به کار می رود. نحوه قرار گرفتن روکش تک لایه، با استفاده از شیارهایی که بسته به نوع شیار و زیربری آنف طناب ها را با درجه های مختلف فشار می دهد، فراهم می کند. کارآمدترین چیدمان تک لایه، 180 درجه تماس طناب با شیار بدون شکستگی فراهم می کند.

عملکرد موتور های گیرلس:

ملاحظات اساسی در مورد آسانسور این شرط است که یک موتور کششی گیرلس، صرف نظر از ظرفیت و سرعت، باید قادر بهینه ساختن زمان عملکرد طبقه به طبقه متناسب با راحتی مسافر، باشد. با روشی دیگرف موتور باید قادر به راه اندازی کابین پر شده شتاب در حداکثر سرعت برای مسافت طی شده باشد و در حداقل زمان حدودا 4.5 تا 5 ثانیه سرعت را متوقف کند. این کار باید تحت هر شرایط بارگیری، چه بالا چه پایین انجام شود.

سیستم آسانسور باید طوری تنظیم شده باشد که چنین شتاب گیری و کاهش شتاب بدون ایجاد ناراحتی برای مسافر از تغییر خیلی سریع شتاب و تکان های شدید صورت گیرد ( با حرکت بهینه). علاوه برا این، آسانسور باید قابلیت حرکت دلپذیر را با حرکت تقریبا نامحسوس داشته باشد، در حالی که بار مسافر در حال تغییر است.

مزیت استفاده از آسانسور گیرلس:

صرفه جویی در قدرت

سر وصدای کمتر

مراقبت کمتر

مناسب تر برای آسانسور بدون اتاقک ماشین

توانایی اجرا با قدرت تک فاز

موتورهای گیرلس از چند لحاظ به موتورهای گیربکس دار برتری دارند:

مصرف برق و انرژی پایین تر

حجم فیزیکی کوچکتر

قابلیت اجرا در آسانسورهای بدون موتورخانه (Machine roomless)

کاهش هزینه های ساختمانی و بنایی در اجرای آسانسورهای بدون موتورخانه

کاهش نویز و سر وصدا

عدم نیاز به روغن کاری

کاهش هزینه های سرویس و نگهداری

سرویس و نگهداری آسانتر

قابلیت دستیابی به سرعتهای بالاتر همراه با ظرفیتهای بالاتر

نصب آسانتر گیرلس

تکنولوژی جدیدتر و به روزتر

سیستم گیرلس در صنعت نصب آسانسور