آسانسور کششی اساسا یک جعبه روی طناب های فولادی است که به دور شیارهای متصل به یک موتور الکتریکی، حلقه زده اند. شیارها یک وزنه تعادل دارند که به انتهایشان متصل است و وزن کابین را به حالت تعادل در می آورند. کشش روی طناب آسانسور را بالا می برد و پایین می آورد.
بالابر های کششی یکی از رایج ترین سیستم ها برای بالابرها و آسانسورهای بزرگ است. مهم است که بدانید که آسانسور شما چگونه کار می کند، بنابراین می توانید مشکلات احتمالی را مشاهده کنید و از عملکرد آسانسورتان اطمینان حاصل نمایید.
آسانسور کششی به وسیله طناب بالا می روند، که از یک چرخ متصل به یک موتور الکتریکی موجود در بالای چاه آسانسور می گذرند. این آسانسور ها برای ارتفاع متوسط رو به بالا کاربرد دارند و سرعت بیشتری نسبت به آسانسور هیدرولیک دارد.
یک وزنه تعادل آسانسور ها را به وسیله جبران وزن کابین و مسافران، کارآمدتر می کنند. بنابراین موتور لازم نیست که به همان اندازه وزن حرکت کند.
انواع آسانسور کششی :
1-آسانسور کششی گیربکس:
دارای یک جعبه دنده متصل به موتور است که چرخ محرک طناب را می راند. آسانسور گیربکس توانایی سفر با سرعت 2.5 متر برثانیه است. حداکثر مسافتی که یک آسانسور گیربکس طی می کند حدود 1.2 متر می باشد.
2-آسانسور کششی گیرلس:
دارای چرخ است که مستقیما به موتور متصل است. آسانسور گیرلس قادر به سفر با سرعت حدودی 10 متر بر ثانیه و طی کردن مسافت حداکثر 10 متر است. بنابراین آن ها تنها گزینه برای کابردهای با ارتفاع بالاست.
تفاوت آسانسور گیربکس و گیرلس
آسانسور گیربکس دارای هزینه اولیه متوسط، هزینه نگه داری و مصرف انرژی است.
آسانسور گیرلس هزینه اولیه بالا، هزینه مراقبت و نگه داری متوسط دارد و کمی کارآمدتر از آسانسور گیربکس است.
آسانسور گیرلس برای سرعت های بالا استفاده می شود.
در آسانسور های گیرلس قرقره طناب مستقیما به موتور وصل است، در حالی که در آسانسور گیربکس طناب از طریق جعبه دنده به موتور وصل می باشد. بنابراین در آسانسور گیرلس نیازی به روغن موتور نیست.
آسانسور گیرلس را می توان به راحتی از طریق درایو کنترل کرد که در نتیجه آن سفر بهتر و راحتتری را فراهم می کند.
راندمان گیرلس 98% ، در حالی که گیربکس 50% می باشد.
موتور گیرلس داغ نمی کند بنابراین در شرایط ترافیکی زیاد جهت خنک شدن متوقف نمی شود. اما در آسانسور گیربکس بعد از استفاده بیش از حد از حرکت باز می ماند.
دور موتور گیرلس 150 دور در دقیقه است، بنابراین صدای کمتری تولید می کندف اما دور موتور گیربکس 1500 دور در دقیقه است بنابراین صدای بیشتری تولید می کند.
آسانسورهای کششی محدودیت ارتفاع دارند که با طول و وزن کابل ها و طناب ها قابل کنترل است.
مواد جدید که محکم تر و سبک تراند، مانند فیبر کربن، امکان دست یابی به ارتفاع های جدید را برای آسانسورهای کششی فراهم می آورد.
مهم است که طناب های آسانسور کششی و شیارها به طور مرتب برای سایش بررسی شوند. با ساییده شدن، کشش میان شیار و کابل ها کاهش می یابد و لغزش بیشتر می شود که این امر باعث کاهش بازده آسانسور می شود و اگر آسانسور بررسی نشود استفاده از آسانسور خطرناک می شود.
اجزای آسانسور کششی:
شیار: همچنین به عنوان قرقره نیز شناخته می شوند. شیار قسمتی از آسانسور کششی است که کابل ها را در جای خود نگه می دارند و باید به طور قابل توجهی قوی و با دوام باشند. به منظور مقاومت در برابر اصطکاک از حرکت کابین که درون چاه بالا و پایین می رود.
شیار یا قرقره به وسیله چرخش کار می کند که به این معناست که این قطعه به منظور حرکت کابل ها و کنترل جهت کابین، می چرخد. شیارها به دو حالت U شکل و V شکل موجودند.
وزنه تعادل: آسانسور کششی به منظور حفظ تعادل از قطعه ای به نام وزنه تعادل استفاده می کند. این قطعه از پایداری و امنیت تمام سیستم اطمینان حاصل می نماید.
در حقیقت وزنه تعادل قسمت مهم طراحی یک آسانسور است به دلیل اینکه از آن برای کارآمد شدن تمام فرآیند تا حد ممکن استفاده می شود. زیرا باید انرژی کمتری برای بالا بردن کابین مصرف شود.
کابین: شاید مهم ترین آسانسور، خود کابین باشد. گذشته از همه این ها، کابین قسمتی از آسانسور است که مسافر هنگام سفرش خواهد دید که به این معناست که باید همیشه در بهترین شرایط باشد. با این حال یک کابین در همه نوع آسانسور ها به کار برده می شود، نه تنها در سیستم کششی.
کابین ها بسته به واحد عملیاتی لازم به طور متفاوتی نصب می شوند که در این صورت سرعت و نرمی سفر متفاوت است.
سیستم کنترل:
سیستم کنترل کننده منطقی را ارائه می دهدکه حرکت آسانسور را از طریق طبقات کنترل می کند. عملکرد کنترل کننده ساده است. به این صورت که فقط می تواند موتور را برای حرکت به سمت بالا یا پایین، خاموش یا روشن کند. تنها یک طبقه در هر بار.
هر وقت که به طبقه ای برسد، به آسانسور اطلاع می دهد که آسانسور تصمیم بگیرد که چه کاری را انجام دهد.
ترمز ایمنی: به هنگام قطع کابل آسانسور هیچ جای نگرانی نیست. سیستم های ایمنی متنوعی برای جلوگیری از برخورد کابین با کف وجود دارد. این سیستم ها نوآوری بزرگی بودند که الیشا اوتیس در سال 1860 میلادی به کار برد. آسانسوری او هیچ طنابی پشتیبانی نمی شدند. آن ها همچنین دارای سیستم ضامن چرخ دنده به عنوان پشتیبان، بودند.
هر کابین بین دو ریل راهنما عمودی با دندانه های فلزی محکم، که در سرتاسر آن تعبیه شده است، رانده می شود. بالای هر کابین، یک مکانیزم پر فنر با قلاب های متصل به آن وجود دارد. هنگامی که کابل قطع شود، قلاب ها در یک لحظه باز می شوند و در دندانه های فلزی ریل راهنما فرو می روند و آسانسور ررا در همان موقعیت خود قفل می کند.
گاورنر:
دستگاهی است که بسته به نوع طراحی آسانسور دراتاقک ماشین یا بالای آسانسور قرار دارد، برای نظارت بر سرعت در آسانسور کششی به کار برده می شود که باعث می شود هنگامی که آسانسور با سرعت بیش از حد در هر دو جهت حرکت می کند، ایمنی روی قاب ماشین سوار شود.
طناب گاورنر بالای قرقره گاورنر در زیر کابین آسانسور قرار دارد و به مکانیزم سفر ایمنی متصل است. این طناب تا درون چاهک ادامه دارد و دور قرقره درون گودال می چرخد و دوباره به قرقره گاورنر واقع در اتاقک ماشین بر می گردد.
چیدمان این طناب یک حلقه مداوم را در حین حرکت آسانسور به سمت بالا و پایین تشکیل می دهد. سیستم گاورنر یک چرخ لنگر سنگین با بازوهای مکانیکی بزرگ است که درون آن واقع شده است. بازوها داخل چرخ لنگر به وسیله فنرهای بزرگ و سنگین نگه داشته می شوند. اما اگر آسانسور با سرعت زیاد حرکت کند، این بازوها در یک لحظه به وسیله مکانیزم فشار اهرم باز می شوند.
اتاقک ماشین: اتاقکی است که ماشین آلات و کنترل های الکتریکی مربوط به عملکرد آسانسور در آن قرار دارد.
ریل راهنما: اجزایی از آسانسور هستند که مسیری که آسانسورها طی می کنند را تعریف می نمایند.
درب طبقات: درب بین آسانسور و طبقه فرود، در حالت طبیعی بسته است مگر آنکه آسانسور در طبقه متوقف شود.
موتور آسانسور: نیروی محرکه ای که برای جابه جایی آسانسور بین طبقات نیاز است. اما همان گونه که در بالا اشاره شد در آسانسور های کششی همه نیرو توسط موتور تامین نمی شود بلکه به کمک وزنه تعادل نیمی از نیرو تامین می شود.